www.blog.protestanci.org

Kliknij więc na powyższy link, aby przejść na nowego bloga.

Video modlitwy na CNN

Tekst angielski:

Tekst modlitwy w tłumaczeniu na polski:

Wszechmocny Boże, nasz Ojcze, wszystko co widzimy i czego nie widzimy istnieje tylko ze względu na Ciebie. Wszystko pochodzi od Ciebie, wszystko należy do Ciebie i wszystko istnieje ze względu na Twoją chwałę. Historia jest opowieścią o Tobie. Pismo Święte mówi nam: ‘Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie!’ (5 Mojż 6:4; uw. tł.) i Ty jesteś współczujący, miłosierny i miłujący wobec każdego, kogo stworzyłeś.

Dzisiaj cieszymy się nie tylko z 44-go pokojowego przekazania władzy w Ameryce, ale świętujemy punkt zwrotny naszej historii jakim jest inauguracja pierwszego afro-amerykańskiego przezydenta Stanów Zjednoczonych. Jesteśmy niezwykle wdzięczni za to, że możemy żyć w tym kraju, kraju niezrównanych możliwości, gdzie syn afrykańskiego imigranta może zostać wyniesiony na najwyższy szczebel przywództwa. I wiemy dzisiaj, że dr King (Martin Luther King, uw. tł), oraz wielki obłok świadków krzyczą z radości w niebie.

Obdarz naszego nowego prezydenta Baracka Obamę mądrością, aby prowadził nas z pokorą, odwagą, aby prowadził nas prawością, współczuciem, aby prowadził nas wspaniałomyślnością. Błogosław go i ochraniaj, jego rodzinę, wiceprezydenta Bidena, Gabinet i wszystkich naszych przywódców wybranych w wolnych wyborach.

Pomóż nam, o Boże, pamiętać, że jesteśmy Amerykanami, zjednoczonymi nie przez rasę czy religię czy więzy krwi, ale nasze oddanie sprawie wolności i sprawiedliwości dla wszystkich. Kiedy jesteśmy pochłonięci sobą, kiedy zwalczamy się nawzajem, kiedy zapominamy o Tobie, przebacz nam.

Kiedy zakładamy, że nasza wielkość i nasz dobrobyt są naszą zasługą, przebacz nam. Kiedy nie traktujemy innych ludzi oraz całej ziemi z należnym im szacunkiem, przebacz nam. I kiedy patrzymy na trudności, które są przed nami, oby odrodziła się w nas jasność odnośnie dążeń i odpowiedzialności za czyny, pokora w naszym postępowaniu oraz uprzejmość w naszych postawach – nawet jeśli różnimy się między sobą.

Pomóż nam dzielić się i szukać tego, co jest dobre dla wszystkich. Niechaj wszyscy ludzie dobrej woli zjednoczą się dzisiaj, aby pracować na rzecz większej sprawiedliwości, lepszego zdrowia i większego dobrobytu naszego narodu i pokoju na świecie.
Obyśmy też nigdy nie zapomnieli, że pewnego dnia wszystkie narody i wszyscy ludzie zdadzą przed Tobą rachunek ze swego szafarstwa. A teraz powierzamy Twojej pełnej miłości opiece naszego nowego prezydenta i jego żonę Michelle, jego córki Malię i Sashę.

Pokornie proszę o to w imieniu Tego, który zmienił moje życie – Yeshua, Esa, Jesus, Jesus – (Warren wymienił imię Jezusa po hebrajsku, arabsku, hiszpańsku i angielsku; uw. tł.) – który tak nauczył nas się modlić:

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię twoje,
przyjdź Królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj, i odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego; albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen. (Mat 6:9-13; uw. tł.)
Tłumaczył: husyta

Czym są psalmy? Według Jana Kalwina to poezja natchniona przez Boga. A jako taka warta jest obecności w Kościele…

Genewski reformator Jan Kalwin jest autorem Psałterza Genewskiego wydanego drukiem w 1566 r. Zawiera on przetłumaczoną na język francuski Księgę Psalmów (150 psalmów) oraz dwa kantyki: starotestamentowy z Księgi Exodus 20,2-17 oraz nowotestamentowy kantyk Symeona (Łk 2,29-32). Zbiór ten powstał na potrzeby Kościoła reformowanego, który dopiero wypracowywał formy swego nabożeństwa i dotkliwie odczuwał brak pieśni we własnym języku. Później, przetłumaczony na wiele języków, zagościł na stałe w kościołach reformowanych.

Dlaczego Psałterz stał się tak popularny? Bowiem wielu uważało, że psalmy to coś więcej niż słowa modlitwy, że są one Słowem Bożym. Słowem wielbiącym Boga…

Psalmy stały się ważną częścią nabożeństwa, służyły wielbieniu Pana i nie przeszkadzały w skupieniu nad Słowem. Jan Kalwin był zwolennikiem śpiewu jednogłosowego podczas nabożeństwa, sądził, że muzyka ma pełnić rolę służebną wobec Bożego Słowa i nie może go przesłaniać swą formą.

Rok 2009 jest rokiem Jana Kalwina, 500 lat temu przyszedł bowiem na świat jeden z wielkich reformatorów. Człowiek, który wywarł ogromny wpływ na kształt Kościoła i zachodniej cywilizacji. To on zwrócił naszą uwagę na to, że ponieważ Bóg jest suwerennym Panem całego stworzenia, dlatego Jego Słowo, Pismo Święte, odnosi się do każdej sfery życia.

Jakie poglądy miał Jan Kalwin na sztukę? Czemu według niego miała służyć? Co było dozwolone, a co stawało się zbędne? Czym była dla niego muzyka, czym słowo? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w reportażu.

Psalmy przybliży nam Chór Kameralny Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Warszawie pod dyrekcją Pawła Hruszwickiego. Teolodzy kalwińscy i muzykolodzy opowiedzą nam o Janie Kalwinie, jego poglądach i historii Psałterza Genewskiego.

[źródło: serwis PRE]

Doszedłem do wniosku, że temat ten musi zaprzątać głowę i sumienie wielu osób. Nie skopiuję tutaj tego artykułu, ale podzielę się kilkoma uwagami, które mogą być pomocne w zrozumieniu tematu grzechów zarówno czytelnikowi protestanckiemu jak i katolickiemu. Zachęcam do podzielenia się własnymi uwagami w komentarzach.

W zrozumieniu teologii katolickiej, istnieją dwie kategorie grzechów:
1. powszechne, inaczej zwane lekkimi, oraz
2. ciężkie, zwane śmiertelnymi.
Istnieją też dwa stany duchowe człowieka:
1. ‘Stan łaski uświęcającej’, w którym znajduje się osoba ochrzczona w Kościele Rzymsko Katolickim, a która nie popełniła grzechu śmiertelnego.
2. ‘Stan grzechu śmiertelnego’, w którym znajduje się osoba, która popełniła coś, co według KRK jest grzechem śmiertelnym.

Według nauki KRK, dusza osoby będącej w ‘stanie łaski uświęcającej’ po śmierci odchodzi do czyśćca, skąd zostaje wyzwolona między innymi dzięki mszom odprawionym w jej intencji np. z inicjatywy krewnych. Jeśli idzie o duszę osoby, która umiera w ‘stanie grzechu śmiertelnego’, to po śmierci odchodzi ona do piekła i nie ma dla niej ratunku.

Według nauki KRK, osoba która popełniła grzech śmiertelny, dopóki żyje może wrócić do ‘stanu łaski uświęcającej’, poprzez wyznanie i zaniechanie grzechu oraz wypełnienie pokuty nakazanej przez księdza. Oznacza to, że grzech śmiertelny nie jest niewybaczalny. Grzech śmiertelny staje się niewybaczalnym dla osoby, która umrze w ‘stanie grzechu śmiertelnego.’

Z rozmów i z dyskusji z katolikami zauważyłem, że na ogół nie potrafią powiedzieć, co jest grzechem lekkim a co śmiertelnym.

Zbrodnia jako grzech lekki
Szukając w katolickich źródłach odpowiedzi na pytanie dotyczących różnicy pomiędzy grzechem lekkim a ciężkim w zrozumieniu katolickim natrafiłem na takie wyjaśnienie:

„Grzech lekki polega na tym, że człowiek czyni wprawdzie jakieś zło, jednak jego wewnętrzne zaangażowanie się w nie jest zbyt powierzchowne, by mogło doprowadzić do niewiary lub do zniszczenia miłości. [...] Nie grzeszy ciężko i ten, kto popełnia wprawdzie wielkie zło, jednak niezupełnie świadomie lub niezupełnie dobrowolnie, np. ktoś w przypływie nagłego szału zabił człowieka.” –Fragment artykułu ks. dr Kaszowskiego „RÓŻNICA MIĘDZY GRZECHEM CIĘŻKIM l LEKKIM”.

Z kolei na stronie „Literatura” w punkcie 007 znajdujemy informację, że grzechów lekkich nie trzeba wyznawać – sa gładzone przez Komunię św.
Cytat: ‘W spowiedzi zobowiązani jesteśmy do szczerości i jest to szczerość nie najpierw wobec słuchającego kapłana, ale najpierw wobec Pana Boga i siebie. Ksiądz jest tylko świadkiem wyznania, partnerem w sprawowaniu sakramentu (a nie kimś „na górze”). Szczerość ta wymagana jest w sposób szczególny przy grzechach ciężkich – o ile grzechy lekkie są gładzone przez Komunię św. i ich niewyznanie generalnie nie przesądza o wartości takiej spowiedzi, o tyle, gdy chodzi o grzechy ciężkie, należy je wyznawać.”

I teraz zasadnicze pytanie, co jest grzechem lekkim, a co ciężkim. Grzechem ciężkim, czyli śmiertelnym, jest odejście od wiary katolickiej. Jeśli ktoś odrzuciłby naukę o skuteczności ofiary mszalnej, naukę o czyśćcu, o wstawiennictwie Marii i świętych, o papieżu jako głowie kościoła i o jego nieomylności, gdyby umarł, trafiłby do piekła. Jeśli wróci na łono Kościoła, wróci do stanu łaski uświęcającej i może mieć nadzieję na czyściec a w ostateczności na niebo. W temacie odejścia od Kościoła Katolickiego, księża i apologeci katolicyzmu szybko stawiają diagnozę o popełnieniu grzechu śmiertelnego. Natomiast takie rzeczy jak pijaństwo, jazda po pijanemu, bicie żony i dzieci, kradzież, przeklinanie, a nawet zbrodnia popełniona w niepełnej świadomości, są kwalifikowane jako grzechy lekkie, gdyż … nie powodują niewiary (w nauczanie Kościoła Katolickiego). Jeśli ktoś popełnia te rzeczy a trwa w Kościele Katolickim, trafi do czyśćca. Gdyby ktoś przestał pić, kraść, bić żonę i dzieci, a odszedłby od Kościoła Katolickiego, popełniłby grzech śmiertelny i trafiłby do piekła. Katolicy boją się przyjąć jakiekolwiek nauczanie z Pisma Świętego, które zaprzecza nauczaniu Kościoła Katolickiego, gdyż według nauczania tegoż, popełniliby grzech śmiertelny. Nie łatwo jest wzywać katolików do zawierzenia życia TYLKO JEZUSOWI i zaufania temu, czego uczy Pismo Święte.

Harlem Gospel Choir - koncert w Toruniu

W grudniu 2008 roku Harlem Gospel Choir – jeden z najbardziej znanych chórów gospelowych na świecie – odwiedził Polskę. Pierwsza trasa koncertowa Harlem Gospel po Polsce odbyła się w  roku 2006 (wówczas muzycy z Harlemu występowali w towarzystwie zespołu Sistars oraz Mieczysława Szcześniaka). Tym razem chór koncertował samodzielnie, występując w trzech miastach: w Krakowie, Toruniu i Warszawie (zobacz relację wideo z koncertu w Toruniu).

Harlem Gospel Choir to amerykański chór gospel, założony przez Allena Baileya w 1986 roku, w dniu urodzin pastora Martina Luthera Kinga. Pieśni Harlem Gospel niosą poselstwo Ewangelii o zbawieniu w Jezusie Chrystusie a także przesłanie pastora Kinga:  „jednoczmy ludzi i obdarowujmy ich”.  Co roku grupa najbardziej utalentowanych członków chóru wyrusza w trasę koncertową. Repertuar grupy obejmuje zarówno tradycyjne hymny (np. Amazing Grace), dobrze znane w kościołach kościołach protestanckich na całym świecie (także w Polsce), jak również współczesne utwory oraz własne kompozycje.

Zespół składa się z 65 osób w wielu od 17 do 70 lat i należy do najbardziej cenionych chórów gospel na świecie. W nagrodę za dokonania na rzecz kultury i działalności charytatywnej, burmistrz Nowego Jorku, Michael Bloomberg, ogłosił oficjalnie dzień 15 stycznia Dniem Harlem Gospel Choir.

{lavinka} pisze tak:
No, ale skoro każde małżeństwo może się rozwieść w minimum pół roku… to co za różnica czy będą w konkubinacie czy nie? Jak się rozstaną, to się rozstaną bez względu na to czy będą po ślubie czy przed. Teraz ponad 1/4 małżeństw się rozwodzi mimo tego,że i tak są zawierane rzadziej niż kiedyś. Czyli zawarcie małżeństwa nie daje żadnego poczucia bezpieczeństwa. A już na pewno nie kobiecie.

Jest to szczera prawda. zawarcie małżeństwa nie daje żadnego poczucia bezpieczeństwa – zwłaszcza kiedy kobieta zakłada rodzinę z łajdakiem…
Jeszcze raz potwierdzam, ślub z łajdakiem nie daje nam żadnych gwarancji. Łajdak ma to do siebie, że słowa, obietnice i w ogóle zwykła przyzwoitość nie ma dla niego żadnego znaczenia. Właśnie dlatego mamy w języku polskim określenie „łajdak”, aby takich ludzi odpowiednio tytułować.

Cóż począć? Nie chodzić po ulicy, skoro po drogach jeżdżą pijani kierowcy? A może skoro na drogach i tak już jest niebezpiecznie, to i my wypijmy „pół litra” i jazda!

Nie możemy brać zupełnej odpowiedzialności za innych ludzi. Możemy jednak wziąć odpowiedzialność za własne życie i, odpowiednio nim zawiadując, uniknąć mało zaszczytnego tytułu, który jest przedmiotem niniejszego wywodu. Jeśli jednak żyjąc przyzwoicie i tak zostaniemy skrzywdzeni, wtedy możemy znaleźć pociechę w Bogu, który jak Sam zaręczył, cierpiącym niewinnie błogosławi.

Żyjemy w świecie zlaicyzowanym. Sfera publiczna ma być sferą pozareligijną. Religia ma być zamknięta w czterach ścianach kościoła. Pozbawiona jakiegokolwiek przełożenia na sprawy społeczne, nie może mieć zdania innego niż społeczeństwo w kwestiach etycznych. Np. w Szwecji nie można już nawet w kościołach głosić, że homoseksualizm jest grzechem. W skrócie, religia może być jedynie albo tajemniczymi rytuałami, albo w 100% sprywatyzowaną i zindywidualizowaną religijnością. Nie może jednak być objawieniem ani publicznym sposobem życia.

Pojawia się jednak problem ze Świętami, które z przyczyn ekonomicznych są elementem życia społęcznego. Pytanie brzmi: KTO ma prawo do Świąt, które stają się publiczne?

W praktyce dzieje się tak, iż prawo to przypisują sobie zlaicyzowane media. Dlatego w języku angielskim zamiast chrześcijańskiego określenia „Christmas” pojawia się neutralne swiatopoglądowo „Holiday season.” Oglądałem wczoraj program dla dzieci, w którym sympatyczny pluszak przekonywał maluchy, że jedni mają Mikołaja, drudzy święto Hanuka, jeszcze inni jakieś muzułmańskie święto, które niestety wypadło mi z pamięci, ale we wszystkich chodzi o jedno: o prezenty! Chodzi o was, drogie dzieci! (Od razu zapytałem 5 letniego syna, czy to prawda. Odpowiedział, że tylko w bajkach, bo przecież naprawdę najważniejszy jest Pan Jezus. Ufff!…)

Otóż, uważam, że to nieprawda. Jesli ktoś chce nawiązywać do chrześcijańskich świąt, musi to robic na chrześcijańskich warunkach. Innymi słowy, jeśli społeczeństwo CHCE Świąt, to jest to sprzedaż (umowa użyczenia) wiązana. Jeśli wypuszczacie nas z rezerwatu, to róbcie to konsekwentnie. Albo zróbcie sobie swoje święta, ale kiedy indziej.

Chodzi mi o to, że argument za laicyzowaniem świąt jest kiepski i nie powinniśmy na niego się zgadzać. Jeśli możemy, dowódźmy, że tak się po prostu nie da. Jesli laicyzm, to do bólu – zróbmy święta Prezentu albo Powszechej Dobroci albo Dobroci Wzajemnej, czy czegokolwiek równie durnowatego. I obdarowujmy się ile wlezie. Nie chcemy? Hm…

No więc, jeśli NIE CHCEMY obchodzić takich świąt, ale chcemy obchodzić święta Bożego Narodzenia – to…, cóż, OBCHÓDŹMY JE. Śpiewajmy tradycyjne kolędy. Czytajmy Biblię. Róbmy jasełka. Opowiadajmy biblijne historie; przedstawiajmy je na placach, w telewizji. Albo Dobroć Wzajemna albo Boże Narodzenie.

Nie pozwólmy sobie zabrać Świąt. Owa „magia” świąt jest przecież nasza: dotyczy złożonego w żłobie Syna Bożego; zadziwienia nad paradoksami, które w tym spotykamy. Aniołów przychodzących do niz nie znaczących pasterzy; przychodzących nie wiadomo skąd magów, których przyprowadza tajemnicza gwiada betlejemska. Nie trzeba być nawróconym, by ulec sile tego przesłania; bogactwu motywów, archetypów, wartości, inspiracji. To wszystko sprawia, że te Święta są ofensywnym oddziałem Królestwa Bożego zdobywającym świat. Świat nie tylko chrześcijański – wczoraj oglądałem reportaż z Singapuru, który prawie nie mając chrześcijan obchodzi nasze święta!

Nie oburzajmy się na komercjalizację, o ile nie dotyczy ona osób nawróconych. Fakt, to prezenty głównie do Świąt przyciągają. Ale nie tylko – jak wspomniałem, „magia” Świąt pochodzi z chrześcijaństwa i jakoś żadne inne święta, o rodowodzie z innej religii, nie zyskują takiej popularności. Dlatego Święta to nie tylko prezenty. Ciągną za sobą nasze kolędy, nasze tradycje. To nasza stopa w drzwiach niechrześcijańskich kultur; punkt odsniesienia, do którego można się odwołać.

Nie pozwólmy sobie zabrać Świąt. One są nasze. Ich siła tkwi w prawdzie o Bogu, który staje się człowiekiem. Wykorzystajmy to i nie wstydźmy się o tym mówić.

O pokoleniu „P”, a więc młodych osobach urodzonych w okolicach roku 80 zacząłem pisać tutaj: kliknij, aby przeczytać.
Dziś czas wspomnieć o kolejnym zabobonie, w który ta grupa ludzi uwierzyła bezkrytycznie, mianowicie liczy się młodość!
To, że młodość dominuje w reklamach, na bildboardach, w popkulturze – nie dziwi. Nie dziwi, że starość traktuje się jako coś niepożądanego, szpetnego, jako coś, co należy ukryć, schować, o czym nalejlepiej zapomnieć.

Tentendcja ta ma wymiar różnoraki: dotyczy rodziny, społeczeństwa, ale również kościoła. I właśnie na kościele dziś chcę się skupić.
Procent seniorów w naszych zborach jest dość znaczny. W różny sposób są oni traktowani. W jednych zajmują zaszczytne miejsce, są widoczni, służą swoją radą, doświadczeniem życiowym. Ale można też odnaleźć postawę odmienną.
Postawa ta wyraża się w następujących czynach:
- pogląd, że w naszym zatwardziałym na Ewangelię kraju, mogą cokolwiek jeszcze zrobić tylko młodzi;
- przekonanie, że swego rodzaju zastój w zborze jest spowodowany niereformowalną postawą starych członków;
- budowanie liturgii pod kątem młodych: dobór pieśni, tematyka kazań, przeciętna wieku osób biorących czynny udział w nabożeństwie;
- organizowanie życia zboru w taki sposób, że większość inicjatyw skierowanych jest do młodzieży;
- organizowanie ewangelizacji pod kontem ludzi młodych i dobrze wykształconych;

Może na pierwszy rzut oka nie dostrzegasz, drogi czytelniku, tego we własnej społeczności. Ale spójrz, jakie pieśni są śpiewane w twoim kościele, jakie instrumenty są dobierane i czy w doborze aranżacji muzyki w kościele uwzględnia się w ogóle gusta osób starszych? Czy pozwala się seniorom prezentować na nabożeństwach ich przemyślenia, świadectwa, dorobek kulturalny.
A co powiesz na ewangelizację, którą mogliby zorganizować seniorzy dla młodzieży? Młodzież będzie kręcić nosem? Wyda jej się to nieatrakcyjne?

I jeszcze jedno: ostatnio widzę modę na organizowanie osobnych nabożeństw dla młodzieży i osób starszych. Wynika to z przekonania, że młodzież ma swoje potrzeby i problemy, i organizacja takiego nabożeństwa jest odpowiedzią na ich zapotrzebowania. A czy pomyślałeś kiedyś, jaką młodzież wychowamy w ten sposób? Młodzież, dla której starość będzie czymś zupełnie obcym i niezrozumiałym, młodzież nie czułą na wiek, w który przecież i ona kiedyś wkroczy?
Powołując do służby tzw. pastorów młodzieżowych, zwykle niedoświadczonych i nie mających nic do zaoferowania prócz swojej przebojowości i atrakcyjności, niszczymy naturalną kolei rzeczy, mianowicie to, że młodzi uczą się od starych i czerpią z ich doświadczenia.

Mój artykuł nie wzywa do przewrotu, czy jakiejśtam rewolucji. Namawia jedynie do refleksji i wzywa do zastanowienia się, czy oby nazbyt nie wierzymy temu światu i tracimy czegoś wyjątkowo cennego.